شب عاشورا؛ وقتی پرچم از گودی قتلگاه تا حسینیه رسید
در شب عاشورا،
وقتی دلها در التهاب کربلا میتپید،
وقتی اشکها بیاذن جاری میشدند،
و وقتی زمین و زمان بوی غربت حسین علیهالسلام گرفته بود،
او آمد…
رهبر امت، آرام و بیصدا،
اما با حضوری که از هزار خطبه رساتر بود،
در حسینیهای که به نام امام خمینی مزین است،
نشست پای روضهی حسین.
نه از سر ترس،
بلکه از عمق ایمان.
نه برای نمایش،
بلکه برای بیعت.
📿 این حضور، یک پیام بود.
پیامی به امت، به دشمن، به تاریخ:
ما هنوز در خیمهایم.
ما هنوز پای پرچم ایستادهایم.
و عاشورا، هنوز ادامه دارد.
و آنان که از پشت پردهی فتنه،
با قلمهای مسموم،
حضور کودکان را «سپر انسانی» خواندند،
نفهمیدند که این کودکان،
فرزندان عاشورایند،
نسل قاسماند،
و اشکشان، سندیست بر زنده بودن مکتب حسین.
🔸 و آن نوحهای که با الهام از «ای ایران» خوانده شد،
نه نشانهی چرخش،
که نشانهی پیوند بود.
در مکتب امام و رهبری،
ایران و اسلام، دو بال یک پروازند.
همانطور که امام خمینی (ره) فرمود:
«اسلام اگر ایران را نداشت، امروز در جهان صدایی نداشت.»
✍🏻 اقتدار ما، فقط در موشک نیست.
اقتدار ما، در آن لحظهایست که ولیّ خدا،
در اوج تهدید،
در دل شب،
در میان اشک و روضه،
بیصدا فریاد میزند:
«من هنوز ایستادهام؛
و این پرچم، زمین نمیماند.»
و ما،
در شب عاشورا،
نه فقط عزادار بودیم،
بلکه بیعتکننده بودیم.
با حسین،
با خامنهای،
با راهی که از کربلا میگذرد و به ظهور ختم میشود.
✍🏻بانو حکمت نیا
#شب_عاشورا
#خامنهای_با_حسین
#اقتدار_ایمانی
#بیعت_تا_ظهور
#ما_اهل_بصیرتیم
#عاشورا_ادامه_دارد