💠نقشه انسان در قرآن
🔅در نگاه قرآن انسان موجودی داری ریشه معرفی شده اتصال به نور ذات اقدس الهی باعث شده جاودانگی و بقاء که یکی از امیال ونیازهای مهم انسان هاست جواب بیرونی داشته باشد.
🔸در نگاه هایدگر و فلاسفه ی غربی انسان موجودی بی ریشه تعریف شده است که برای بقاء در دنیای دنی تلاش می کند وحاصل این تلاش نهایتاً عمری ۱۰۰ساله را برایش رقم می زند.
🔸مسلماً با این دیدگاه انسان متحیر در دنیا مدام به دنبال یک گمشده ی همیشگی و یک نیاز بر آورده نشده است «میل به جاودانگی»
وماحصل این سردر گمی ارمغانی جز پریشانی و بیقراری در دنیا برایش ندارد.
آمار پوچگرایی ها،خودکشی ها وافسردگی ها در غرب
مؤید خالی بودن جای ارضای یک تمنا در درون انسان است.
🔅فطرت خداباور و کشش فؤاد و قلب انسان به سمت انوار الهی که منشأ خلقت بشر است، همواره در خواست رسیدن به مطلوب را در جهان تمنا می کند و این مطلوب حاصل نمی شود الاّ با تابش نور ایمان بر قلب انسان.
🔸 فیلسوف بزرگ معاصر حضرت آیت الله جوادی آملی در مقابل تعریف هایدگر و فلاسفه غربی انسان را «حی متألّه» می خواند یعنی تششعی از نور ذات اقدس الهی که آن به آن با اتصال به وجود مقدس پروردگار زنده می شود و وجودی تازه می یابد.
🔅با توجه به خلقت آدم تنها تعریف جامع و درستی که می توان از انسان داشت همین نگاه ارزشمند این عالم فرزانه است زیرا دامنه الطاف الهی انقدر وسیع وگسترده است که خداوند متعال را مبرّای از آن می کند که میل ونیازی را در موجودی بنا نهد و جواب آن را در خارج برایش خلق نکند.
✍️فلاحی